Vliegvissers van VVA Kennemerland in de West

Als we na een dagje sightseeing vanuit Rincon terugrijden naar Kralendijk wordt onze interesse gewekt door de vrolijk uitgedoste uitspanning van Sherman, een aardige vent die op een stuk grond net buiten Kralendijk van alles verzamelt wat hij op het eiland tegenkomt en serieus bezig is met de bouw van een vliegtuig. Sherman verwelkomt ons allerhartelijkst en  voor we er erg in hebben zitten we midden in een rondleiding over zijn terrein. Aan het eind van de rondleiding kunnen we een biertje kopen en weet hij ons te verleiden tot een kleine verkleedpartij om ons als een heus Mariachi-orkest op de foto te zetten.

Het hoogtepunt van deze trip is toch wel de permit die ik mocht vangen. Al wadend op enige afstand van het turtle grasveldje wordt mijn oog getrokken door twee grote rugvinnen… “dat zijn knappe bones, daar wil ik er één van vangen” gaat het door mij heen. Ik controleer of mijn crazy charlie nog goed vastzit en maak dan voorzichtig een eerste worp richting die twee supervinnen. Mijn vlieg komt ruim voor de supervinnen te water en er komt geen reactie. De volgende worp iets dichterbij….. weer lijkt het alsof deze beesten doof en blind zijn. Na een paar worpen steeds dichterbij speur ik vertwijfeld om heen op zoek naar een bananasplit camera maar die vinnen zijn echt want er zit beweging in! Dan maar alles of niks…. Met mijn vijfde worp belandt mijn vlieg op een haar na de kop van de eerste supervin.

Nu worden ze eindelijk wakker! Ik begin langzaam binnen te strippen en ééntje volgt …. Nu wordt het opletten want zo langzamerhand komt mijn vlieg steeds dichterbij, ik ga sneller strippen en dat werkt. Een zware aanslag op mijn vlieg volgt en mijn lijn loopt snel strak. Het voelt meteen anders dan een bonefish maar dat komt misschien omdat het zo’n grote is of toch niet? Heino, Peter en Jerry zien de buiging van mijn hengel en komen dichterbij, “strak houden Lies”, ja dat snap ik ook wel en ik doe me best om van deze krachtpatser te winnen. Na enkele tijd sta ik met een superbrede smile op mijn gezicht te poseren met een permit in mijn handen. Fantastisch wat een vis. Na de nodige foto’s zet ik deze permit voorzichtig weer terug. Mijn vakantie kan niet meer stuk!

Als we ‘s middags na het snorkelen onder de Noordpier in Kralendijk nog even een kijkje nemen op de kade maken we kennis het handlijnvissen en we maken een praatje met  Corrie en Piet. Even later heeft Corrie beet en zijn we er getuige van hoe Corrie een fraaie horseye jack drilt aan de handlijn. Corrie vertelt ons dat zij deze vis zal bereiden en uitdelen aan de arme mensen bij die bij haar in de straat wonen.

Peter en Jerry zien deze manier van vissen wel zitten. Gelukkig hebben wij onze klossen meegenomen en na een bezoekje aan de lokale hengelsportzaak voor wat extra haken bereiden we ons voor op een sessie handlijnvissen.De volgende ochtend rijden we dit keer zonder vliegenhengels maar met één hengel voor het vangen van aasvis, emmers en handlijnklossen naar Pink Beach. Daar aangekomen treffen we Larry die net voordat hij naar zijn werk gaat nog even een paar mooie snooks heeft gevangen voor het middagmaal. Dat belooft veel goeds. Eerst maar eens wat aasvissen vangen en dan kan het echte werk beginnen. Na wat lachwekkende slingercapriolen hebben we uiteindelijk alle vier de werptechniek van de handlijn al rap onder de knie. We vangen snook, jacks en zelfs geep en vermaken ons die mooie novemberochtend uitstekend.

Op de laatste dag van ons verblijf slenteren we nog wat door Kralendijk als we plotseling belanden in een heuse Sinterklaasoptocht. Ook op de Antillen wordt Sinterklaas met zijn pieten ieder jaar verwelkomd al is dat een vreemde gewaarwording als je in je korte broek rondloopt. Aan het eind van de middag brengen we Peter en Jerry naar de luchthaven en nemen we afscheid, zij zullen nu zeker als eerste aankomen op Schiphol… onze vlucht gaat pas een week later.