Baarscollege
Herinneringen
Terwijl ik rustig mijn vliegenlijn binnenstrip, realiseer ik mij ineens dat ik alweer zo’n vijftig jaar vis. En onwillekeurig gaan mijn gedachten terug naar de tijd dat “alles beter was”. Ik vis nu met een grafiethengel, drijvende lijn, leader met punt 0,10mm en een klein nimfje. Toen met de bamboehengel van mijn vader, die al uit drie delen bestond. Vele bestonden zelfs uit één deel, snoer 0,30mm en de welbekende rood-en-witte balletjes en vooral een grote steurkrabhaak. Amsterdammers waren over het algemeen baarsvissers. Deze bamboehengel staat nog steeds op mijn hobbykamer.
Als er zondags een wedstrijd was en ik mocht mee, dan werd mij dat pas op z’n vroegst op vrijdagavond verteld, want anders was ik door de spanning niet te harden (heb ik nu ook last van). Zaterdag werden bij ome Johnny Broers ( in die tijd was iedereen een ome of tante) in de Staalstraat de wurmen gehaald. Deze kwamen uit een grote zinken teil, die tjokvol zat. Zondagmorgen, heel vroeg, het was altijd stikdonker, werd er heel voorzichtig op mijn been geklopt. We sliepen met z’n drieën op een kamertje, dus stilte was geboden. Daarna wassen en eten. De spullen stonden in de winkel van mijn vader, dus daar hoefden we niet mee naar beneden te bonken. In de straat stond het viscollege reeds klaar. De wurmen werden verdeeld en in een halfronde, houten bak gedaan, die, over alle kleren heen, met een riem werd vastgebonden. Tassen en hengels over de schouder……het zal een feestelijk gezicht zijn geweest. En tja, dan natuurlijk geen auto. We gingen te voet van Vlooyenburgh, zo heette de buurt waar ik geboren ben en waar nu het Muziektheater staat, naar de voorkant van het Centraal Station. Daar lag het bootje van Bergman dat ons, naar ik meen voor één cent, onder het oostelijk viaduct door naar de overzijde van het Y bracht, waar tussen Sixhaven en Valkenwegpont het stationnetje lag van het boemeltje naar Purmerend. Instappen was vaak een probleem met die ééndelige hengels, maar als dat gelukt was, dan ging het via de Meeuwenlaan, Leeuwarderweg naar het Noord-Hollands kanaal, het Schouw, Watergang, Den Ilp en Purmerend. We stapten altijd uit tussen Het Schouw en Watergang – ik denk dat het geld tot daar reikte – en gingen dan meteen naast de trambaan zitten vissen. Het Noord-Hollands kanaal had toen nog van die kanten, die niet door hout werden beschermd, dus daar zat de baars graag.
Uit de band
Na de wedstrijd vond er in een klein café langs de weg de uitreiking van de prijzen plaats, die konden bestaan uit een binnenband, een stuk kaas of een pakje roomboter en als het bakfietsverhuurbedrijf bij ons in de straat een goede week had gehad, was er wel eens een buitenband. Mijn vader vertelde later vaak over ome Piet, die in het café dan verkondigde, dat hij voor iedere borrel, die hij zou krijgen, een mestpier zou eten, wat hem de volgende dag altijd een suffe kop opleverde. De terugtocht verliep ongeveer hetzelfde als de heenweg, behalve dat ome Piet moest worden geholpen en de hele buurt uitgelopen was om ons te begroeten. Ook kreeg het voltallige viscollege de woedende kreten van tante Griet over zich heen, omdat haar man weer eens dronken was. Een schitterende tijd!! En nu denk u waarschijnlijk: als men eenmaal herinneringen gaat ophalen dan eh…..Niets daarvan! Ik heb altijd beweerd, dat ik op mijn 83ste nog in stromend water wil staan vissen, dus als u zo lang bij mij wilt blijven, dan zal ik nogmaals verslag doen.
Joop Waterman
Via Facebook
